Płyty bez których był bym innym człowiekiem

misiekf — Tue, 30 Mar 2010 18:09:06 +0000

Od dawien dawna mówiono iż muzyka jest podstawą wychowania, Chopin słuchał innych wirtuozów będąc małym, my patrząc na nasze dzieci i ich zachwyt w odkrywaniu co rusz to innych dźwięków puszczamy kolejne i patrzymy jak im się buźka śmieje.
Tak samo nas (z lepszym czy gorszym) skutkiem „katowano” co chwilę jakimiś dźwiękami które według nas wtedy były muzyką. A czy teraz byśmy się do tego przyznali? Wątpię…
W szkołach podstawowych modne były tzw. ABC, gdzie większość pytań dotyczyła albo sympatii, którą się ma lub muzyki jaką się słucha. I wierzcie mi (ale pewnie to przerabialiście) że ubawu było co nie miara gdy po n-tej ilości lat po skończeniu podstawówki, sięgało się po tą lekturę i wspólnie ze szkolnymi znajomymi zarzekało się, że „przecież nigdy w życiu bym czegoś takiego nie słuchał”. A jednak. Papier nie kłamie.

Rozwój muzyczny pewnie jak i u większości z Was rozpoczynał się z tym co Wasi rodzice słuchali. Bo niby skąd czerpać źródła, jak nie od najbliższych.
Koniec lat 80-tych i początek 90-tych to był oczywiście BUM na muzykę Disco Polo i jeśli twierdzicie, że taki gatunek muzyki nie miał miejsca w waszym otoczeniu to albo nie mieliście telewizji, albo imprez rodzinnych. Ta muzyka była na topie – prosta, łatwa i przyjemna. Nie wymagająca inteligencji słuchacza – przecież po kolejnym kieliszku wódki już jest nam wszystko jedno co leci w radiu.
Mijał rok 95 i artyści podłapali, że można proponować podobne teksty w utworach z nieco ambitniejszą muzyką. Internet także otworzył oczy światu na dostęp do muzyki, co zmieniało z roku na rok statusy przyznawania złotych, platynowych, srebrnych płyt. Nawiązując do Disco Polo – ten miał własną linię dystrybucji i patrząc na obecne czasy – śmieje się prosto w twarz tym co dostają platyny lub złoto, bo ich nakład nie jest nigdzie liczony, a media już w tamtych latach zrobiły co trzeba i koło się samo kręci.
Ale wracając do edukacji muzycznej.
Szkoła podstawowa i kontakt z innymi ludźmi daje kolejny wachlarz dotarcia do dobrej muzyki. Moim stadium był Rock, metal? Kto nie miał „kostki” wymazanej markerem z nazwami zespołów. W tej muzyce fascynowało mnie to iż w tamtych czasach twierdziłem, że taka muzyka nie może mieć w sobie zakłamania. Wszystko wychodzi ze strun i trafia w takiej właśnie postaci na taśmy.
Co mnie w kierunku tej muzyki nakierowało? Zgadujcie…
Teraz jest to obciach, i pamiętam jak mój znajomy (pozdr. Adaś) naśmiewał się co nie miara z piosenek Metallica‘i, gdy kiedyś był największym fanem tego zespołu w całej szkole, ale co najważniejsze nie zaszufladkowanym.
I tak oto pojawiła się Metallica, z albumem Re:Load.
Zaczynając od The Unforgiven II, przez The Memory Remains. Wszelkie ballady były wałkowane, bo to to wolne i przytulasy trza tańczyć. Później było przegrywanie płyt, tych nowszych i tych starszych z kasety na kasetę. Zakup nowych, co by się chwalić znajomym iż się to ma i słucha. Load, Black Album, Garage Inc. – który mimo złożony głównie z coverów, bardzo mi się podobał. W efekcie czego wydane ponad 200 zł na to aby mieć wszystkie pachnące, kasetowe albumy. Płyty wtedy ledwo co raczkowały.

Idąc dalej, nie ograniczałem się tylko do Metallica‘i. Rage Against the Machine, Korn, ograniczając się do nich, bo to przecież taki wiek.
Wcześniej oczywiście TBB, Kelly Family, i takie tam do których ciężko się przyznać.
Aż przyszło do chwili kiedy na Polskie terytorium szerzej wkroczyła telewizja muzyczna z Niemiec i zaczęto nas katować.
Na początku była masówka oczywiście, czyli wszystko co popularne, choć bez przesady. Darude i jego Sandstorm, Feel The Beat, pierwsze Mayday‘owe zajawki. Przyszedł czas kiedy zaczynało się odróżniać ziarno od plew…
Pierwszym Trance’m jaki uważałem za Trance było to:

Ograniczałem swoje kręgi do tego typu dźwięków.
Matush i jego Creamfields Mix z 2005 także zrobił swoje, bo to był pierwszy set jaki usłyszałem. Posiadanie internetu ukazywało coraz to większe pole do odnajdywania, słuchania tego co lubię. Chodzenie do kawiarenki internetowej i słuchanie muzyki… po parę godzin w tygodniu.
Nie zapominam o tym co było i minęło, mogę słuchać, nie ignoruję, ale wyrażam swoje zdanie…
Więc może przejdźmy do… niech będzie trzech albumów które określimy mnie takim jakim jestem.

Ich odkryłem przez Motorcycle w 2005 roku w którym udzielał się Josh. Byłem po prostu zafascynowany tym jak można igrać na uczuciach muzyką w tak idealnie dobrany sposób. Album przechodzi (w pierwszej płycie) przez dynamiczne Arcadia, World is on Fire – Sarah Mclachlan, które w remixie Junkie XL wgniata w ziemię. Trudno mi opisywać płyty bo brakuje mi słów.

Drugi album to Leama & Moor – Commond Ground, który dość późno odkryłem, parę lat po publikacji. I doświadczyłem że nie musi być tzw. Kicków aby coś miało tempo. Przechodzenie między utworami… Istne cudo kolejny raz odkrywające coś czego nie słyszałem, nie odczuwałem.

Bardzo często sięgam po tą płytę.
Co do trzeciej to się zastanawiałem dość długo i zdecydowałem że tego Pana nie wolno pominąć.

James Holden… Czego on już w życiu nie grał, nie produkował, chyba wszystko co się da.
Na albumie spotkamy chyba wszystkich najważniejszych artystów,którzy mieli jakiś wkład w ogólnie określaną muzykę elektroniczną. James przecież w jakimś tam stopniu jest jego filarem. Genialny album, genialnie wyprodukowany, przemyślany.

Z tych trzech albumów tylko Leama & Moor to album producencki, Pozostałe dwa to bardzo dobrze przemyślane i wyprodukowane kompilacje prezentujące to jak szeroka potrafi być muzyka klubowa.
Chciałbym mieć taki sposób myślenia i składania układanek jak James, takie wyczucie jak Gabriel i Dresden, taki styl jak Leama i Moor który oddzielnie brzmią już zupełnie inaczej…

Czekam na Wasze płyty bez których bylibyście innymi ludźmi, są takie, macie takie?
Umieszczajcie w komentarzach swoje płyty i przekazujcie dalej to co dla Was jest najbardziej wartościowe, ale dajcie też szansę na wybór.
Nie myślcie że nie posłucham innej muzyki niż ta którą np. słuchacie w podkaście.
Bardzo czekam na słońce, lato i warszawskie weekendy w Łazienkach Królewskich gdzie Chopin jak co roku będzie grał…

Praca w radiu…

misiekf — Tue, 01 Sep 2009 11:46:29 +0000

Kiedy dwa lata temu postanowiłem, że radio, dźwięk to jest to co mi się podoba, sprawia mi przyjemność postanowiłem w tym siedzieć i to robić. Dziś mija piąty miesiąc gdy to siedzę i nic nie robię, bo przyszedł Pan Kryzys i zabrał mi pracę, ale zacznijmy od początku.
Dwa lata temu wylądowałem po przeżyciach z pracą w rodzinie postanowiłem wyjść na swoje i tak wyprowadziłem się z domu. Bez huku się nie obeszło.
Trzeba było się chwytać czego się da więc najprostszym i najłatwiejszym sposobem pozyskania pieniędzy – oprócz zapieprzania w Mc’Donaldzie – było pójście na telemarketera.
Umowa na zlecenie trwała 3 miesiące, gdy to znalazłem drugą podobną, lepszą pracę. Umowa o pracę, wszystkie świadczenia. Także trzy miesiące, bo projekt który miał być wdrążany nie był opłacalny.
Tak na dwa miesiące wylądowałem na bezrobociu, ale nie nudziłem się.
Od początku swojego wyfrunięcia z gniazda związałem się z Akademickim Radiem Kampus. Nie musiałem długo czekać i po półtora miesiąca stałem się pełnoprawnym realizatorem dźwięku.
Kontakt jest najważniejszy.
Nie ma co się oszukiwać i kontakty z ludźmi, polecanie znajomych jest najczęściej wykorzystywaną formą rekrutacji. Nie trzeba czekać na zgłoszenia, jak potrzeba kogoś na już.
Tak znalazłem się w Planeta.fm na 7 miesięcy w roli realizatora nocnego. Dość męczące, ale nagradzanie refundowało to zmęczenie. Byłem zadowolony, ale nie rezygnowałem z własnego rozwoju.
Z przyjemnością patrzyłem na piękne studio radia TokFm i z perspektywą patrzyłem w przyszłość, aż do czasu i tak za błędy się płaci. Pozostałem w Planecie, sądząc, że moje doświadczenie i dążenie do perfekcji w tym co jest ode mnie wymagane zostanie nagrodzone tym iż będę dalej w ekipie.
Tak z dnia na dzień nie pracowałem w Planeta.fm, a TokFm nie szukał realizatorów, w zamian siedzi tam znajomych dwóch.
Radio Zet ostatnio poszukiwało, ale wciąż poszukuje i poszukuje, a telefon milczy. Polskie Radio to za wysokie progi jak dla mnie.
Tam jak nigdzie widać nie wpuszczanie nikogo spoza świadka najlepszych realizatorów w kraju.

Tak czy inaczej podsumowując.
Jeśli chcesz zacząć pracę w radiu, bądź innych mediach trzeba pracować za darmo i pokazywać ludziom na co Cię stać. Utrzymuj kontakty i nie zatracaj ich, bo pewnego dnia Twój znajomy będzie odchodził z firmy i sam szukał zastępstwa za siebie.
Póki co ja wciąż czekam… i już mam dość.

Świat bez…

misiekf — Tue, 20 Jun 2006 21:49:42 +0000

Zastanawialiście się napewno kiedyś jaki by był świat bez muzyki?
Bez nut, seksownego głosu wokalistki, linii melodycznych?
Same słowa, żadnych dźwięków, żadnych melodii nuconych pod nosem podczas golenia, ew. prysznica?
O ile wspomnień mniej posiadalibyśmy w swoich głowach bez piosenek , które nam je przypominały.
Taka wizja świata bez jakiejkolwiek muzyki mnie przeraża. Nawet nie chcę o niej myśleć…
Dzięki muzyce, słowom piosenek potrafiłbym opisać swoje życie, od narodzin do chwili obecnej…
Narodziny – Massive Attack – Teardrop,
Chwila obecna – Lenny Valentino – Uwaga, jedzie tramwaj…

misiekf'home » Prywatnie

Płyty bez których był bym innym człowiekiem

Praca w radiu…

Świat bez…