misiekf'home » Muzyka

Dawno i nieprawda…

misiekf — Wed, 26 May 2010 08:35:35 +0000

Czyli twórczość zapomniana…
Dwa mashup’y do ściągnięcia, słuchania, i co tam kto lubi z nimi robić…

Tony Scott vs DC Project – Something For The Hard Times (misiekf mashup) by misiekf.pl
4 Strings vs. Josh Gabriel – Catch a Summit (misiekf’s speedegonzales mashup) by misiekf.pl

Nocne Polskie Granie

misiekf — Thu, 20 May 2010 07:23:53 +0000

Już się panika podniosła, bo jest projekt ustawy która przewiduje 75%, a nie jak wcześniej 33% polskiej muzyki na antenach radiowych.

Proponowałbym przeczytać jeszcze raz projekt ustawy.
W wolnym tłumaczeniu 75% z 33% dobowej emisji polskich piosenek ma być w godzinach 6-23, a nie jak jest teraz (nie ustalone) w jakich godzinach. Powoduje to spychanie polskiej, narzuconej ustawowo muzyki w godziny nocne, gdzie nikt nie słucha, a koncesja się wypełnia.
Proponowałbym aby w tej ustawie także zawrzeć konkretnie czym dla KRRiT jest polska muzyka, bo według ustaw obecnych jest to muzyka gdzie jest zawarty tekst piosenki w języku ojczystym.
I tu grono artystów śpiewających w języku obcym, a zarejestrowanych w ZaiKs’ie traci.

Płyty bez których był bym innym człowiekiem

misiekf — Tue, 30 Mar 2010 18:09:06 +0000

Od dawien dawna mówiono iż muzyka jest podstawą wychowania, Chopin słuchał innych wirtuozów będąc małym, my patrząc na nasze dzieci i ich zachwyt w odkrywaniu co rusz to innych dźwięków puszczamy kolejne i patrzymy jak im się buźka śmieje.
Tak samo nas (z lepszym czy gorszym) skutkiem „katowano” co chwilę jakimiś dźwiękami które według nas wtedy były muzyką. A czy teraz byśmy się do tego przyznali? Wątpię…
W szkołach podstawowych modne były tzw. ABC, gdzie większość pytań dotyczyła albo sympatii, którą się ma lub muzyki jaką się słucha. I wierzcie mi (ale pewnie to przerabialiście) że ubawu było co nie miara gdy po n-tej ilości lat po skończeniu podstawówki, sięgało się po tą lekturę i wspólnie ze szkolnymi znajomymi zarzekało się, że „przecież nigdy w życiu bym czegoś takiego nie słuchał”. A jednak. Papier nie kłamie.

Rozwój muzyczny pewnie jak i u większości z Was rozpoczynał się z tym co Wasi rodzice słuchali. Bo niby skąd czerpać źródła, jak nie od najbliższych.
Koniec lat 80-tych i początek 90-tych to był oczywiście BUM na muzykę Disco Polo i jeśli twierdzicie, że taki gatunek muzyki nie miał miejsca w waszym otoczeniu to albo nie mieliście telewizji, albo imprez rodzinnych. Ta muzyka była na topie – prosta, łatwa i przyjemna. Nie wymagająca inteligencji słuchacza – przecież po kolejnym kieliszku wódki już jest nam wszystko jedno co leci w radiu.
Mijał rok 95 i artyści podłapali, że można proponować podobne teksty w utworach z nieco ambitniejszą muzyką. Internet także otworzył oczy światu na dostęp do muzyki, co zmieniało z roku na rok statusy przyznawania złotych, platynowych, srebrnych płyt. Nawiązując do Disco Polo – ten miał własną linię dystrybucji i patrząc na obecne czasy – śmieje się prosto w twarz tym co dostają platyny lub złoto, bo ich nakład nie jest nigdzie liczony, a media już w tamtych latach zrobiły co trzeba i koło się samo kręci.
Ale wracając do edukacji muzycznej.
Szkoła podstawowa i kontakt z innymi ludźmi daje kolejny wachlarz dotarcia do dobrej muzyki. Moim stadium był Rock, metal? Kto nie miał „kostki” wymazanej markerem z nazwami zespołów. W tej muzyce fascynowało mnie to iż w tamtych czasach twierdziłem, że taka muzyka nie może mieć w sobie zakłamania. Wszystko wychodzi ze strun i trafia w takiej właśnie postaci na taśmy.
Co mnie w kierunku tej muzyki nakierowało? Zgadujcie…
Teraz jest to obciach, i pamiętam jak mój znajomy (pozdr. Adaś) naśmiewał się co nie miara z piosenek Metallica‘i, gdy kiedyś był największym fanem tego zespołu w całej szkole, ale co najważniejsze nie zaszufladkowanym.
I tak oto pojawiła się Metallica, z albumem Re:Load.
Zaczynając od The Unforgiven II, przez The Memory Remains. Wszelkie ballady były wałkowane, bo to to wolne i przytulasy trza tańczyć. Później było przegrywanie płyt, tych nowszych i tych starszych z kasety na kasetę. Zakup nowych, co by się chwalić znajomym iż się to ma i słucha. Load, Black Album, Garage Inc. – który mimo złożony głównie z coverów, bardzo mi się podobał. W efekcie czego wydane ponad 200 zł na to aby mieć wszystkie pachnące, kasetowe albumy. Płyty wtedy ledwo co raczkowały.

Idąc dalej, nie ograniczałem się tylko do Metallica‘i. Rage Against the Machine, Korn, ograniczając się do nich, bo to przecież taki wiek.
Wcześniej oczywiście TBB, Kelly Family, i takie tam do których ciężko się przyznać.
Aż przyszło do chwili kiedy na Polskie terytorium szerzej wkroczyła telewizja muzyczna z Niemiec i zaczęto nas katować.
Na początku była masówka oczywiście, czyli wszystko co popularne, choć bez przesady. Darude i jego Sandstorm, Feel The Beat, pierwsze Mayday‘owe zajawki. Przyszedł czas kiedy zaczynało się odróżniać ziarno od plew…
Pierwszym Trance’m jaki uważałem za Trance było to:

Ograniczałem swoje kręgi do tego typu dźwięków.
Matush i jego Creamfields Mix z 2005 także zrobił swoje, bo to był pierwszy set jaki usłyszałem. Posiadanie internetu ukazywało coraz to większe pole do odnajdywania, słuchania tego co lubię. Chodzenie do kawiarenki internetowej i słuchanie muzyki… po parę godzin w tygodniu.
Nie zapominam o tym co było i minęło, mogę słuchać, nie ignoruję, ale wyrażam swoje zdanie…
Więc może przejdźmy do… niech będzie trzech albumów które określimy mnie takim jakim jestem.

Ich odkryłem przez Motorcycle w 2005 roku w którym udzielał się Josh. Byłem po prostu zafascynowany tym jak można igrać na uczuciach muzyką w tak idealnie dobrany sposób. Album przechodzi (w pierwszej płycie) przez dynamiczne Arcadia, World is on Fire – Sarah Mclachlan, które w remixie Junkie XL wgniata w ziemię. Trudno mi opisywać płyty bo brakuje mi słów.

Drugi album to Leama & Moor – Commond Ground, który dość późno odkryłem, parę lat po publikacji. I doświadczyłem że nie musi być tzw. Kicków aby coś miało tempo. Przechodzenie między utworami… Istne cudo kolejny raz odkrywające coś czego nie słyszałem, nie odczuwałem.

Bardzo często sięgam po tą płytę.
Co do trzeciej to się zastanawiałem dość długo i zdecydowałem że tego Pana nie wolno pominąć.

James Holden… Czego on już w życiu nie grał, nie produkował, chyba wszystko co się da.
Na albumie spotkamy chyba wszystkich najważniejszych artystów,którzy mieli jakiś wkład w ogólnie określaną muzykę elektroniczną. James przecież w jakimś tam stopniu jest jego filarem. Genialny album, genialnie wyprodukowany, przemyślany.

Z tych trzech albumów tylko Leama & Moor to album producencki, Pozostałe dwa to bardzo dobrze przemyślane i wyprodukowane kompilacje prezentujące to jak szeroka potrafi być muzyka klubowa.
Chciałbym mieć taki sposób myślenia i składania układanek jak James, takie wyczucie jak Gabriel i Dresden, taki styl jak Leama i Moor który oddzielnie brzmią już zupełnie inaczej…

Czekam na Wasze płyty bez których bylibyście innymi ludźmi, są takie, macie takie?
Umieszczajcie w komentarzach swoje płyty i przekazujcie dalej to co dla Was jest najbardziej wartościowe, ale dajcie też szansę na wybór.
Nie myślcie że nie posłucham innej muzyki niż ta którą np. słuchacie w podkaście.
Bardzo czekam na słońce, lato i warszawskie weekendy w Łazienkach Królewskich gdzie Chopin jak co roku będzie grał…

Beardyman i jego szalona Kaczka [wideo]

misiekf — Thu, 11 Mar 2010 12:50:15 +0000

Oprócz utalentowanego dj’a i jego szalonej kaczki mamy też genialny Korg Kaoss Pad 3, a połączenie tych punktów jest apokaliptyczne!

Welcome in Las Vagas

misiekf — Tue, 16 Feb 2010 13:44:30 +0000

Markus Schulz co roku (od 2005, a może wcześniej) prezentuje własną kompilację utworów, która co roku nazywa to inaczej Miami, Las Vegas… i tym roku właśnie zawitał do Las Vegas.

Mamy tu 29 specjalnie wybranych, wyselekcjonowanych, a nawet nagranych pod tą kompilację utworów różnych artystów od dobrze Wam znanego z Selekcji Arnej’a, Markusa jako Dakotę, Rex’a Mundi, Skytech, Max Graham oraz wielu wielu innych którzy idealnie brzmią w całości razem.

Lista utworów:
Płyta 1
1. Clinch – Rain
2. Torin Schmitt feat. Ryan Merchant – Follow
3. ElSandro – Style Fusion (Jessus Progressivo Mix)
4. Dakota – Chinook (Afterhours Mix)
5. Rex Mundi – Opera Of Northern Ocean
6. Mike Foyle presents Statica – Blossom
7. Veselin Tasev – Pacific Waves (Evgeny Bardyuzha Remix)
8. Mr. Pit – Simplicity
9. Karanda feat. David Call – On Hold
10.Arnej – Ping Pong
11.Phynn presents Binary Star – The Halo Effect
12.Norin & Rad – Always A New Day
13.Thomas Cresine – Daimyo
14.Anton Firtich feat. Victoria Mazze – Meant To Be Free

Płyta 2
1. Dakota – Sin City (Intro Mix)
2. Skytech – Comet
3. Julian Vincent feat. Cathy Burton – Here For Me (Mark Otten Extended Mix)
4. Re-Ward vs Dr Willis – Maaybe (tyDi’s Stadium Mix)
5. David Forbes – Katsu
6. Arnej – They Need Us
7. Max Graham feat. Neev Kennedy – Sun In The Winter
8. Trilucid – Departures (Yuri Kane Remix)
9. Robert Burian feat. Zdenka Predna – You (Club Mix)
10.Mr. Pit – This Room Is Not Big Enough
11.Wilson, Smallwood & Ingram – Koko
12.Ummet Ozcan – Next Phase (Phase 1 Mix)
13.Mike Foyle presents Statica – Deadly Nights hade (Phynn Remix)
14.Beat Service meets Tucandeo feat. Manon Polare – Waiting For The Sun
15.Shogun – Connected

Od techno podobnych dźwięków, poprzez trance, house i progresywne dźwięki.
Czy zaskakujące? Większość mówi że i tak nic już chyba nie przebije kompilacji z 2005 roku.
Jest spokojna, ale to jest taka właśnie tendencja, że jeśli chodzi o płyty, gra się wolniej, spokojniej, bardziej przemyślanie.
Płytę można nabyć w Polsce.

Piractwo opłaca się wszystkim?

misiekf — Tue, 26 Jan 2010 12:47:34 +0000

Wiem, wiem. Decyzja podjęta na początku roku – pisać tylko o muzyce, zaraz legnie w gruzach ponieważ mimo iż temat „piractwo” jest szeroki, pojawił się artykuł (w styczniowym TVSat Magazyn) i jego zalążek na stronie internetowej magazynu, że aż trudno mi go nie zacytować i skomentować.

Gdy rządy kolejnych państw zapowiadają odcinanie piratów od Internetu, okazuje się, że to oni właśnie przynoszą spore zyski. Czy podobnie jest z telewidzami podłączonymi na dziko?

Jak wynika z danych opublikowanych przez brytyjską agencję „Demos”, to internetowi piraci przynoszą artystom i wytwórniom fonograficznym największe przychody. Niedawno gazeta „The Daily Mail” poinformowała, że szacunkowo internauci, którzy pobierają nielegalnie muzykę z sieci są jednocześnie najlepszymi klientami renomowanych sklepów muzycznych w Wielkiej Brytanii. Piraci, ścigani przez wytwórnie fonograficzne i wymiar sprawiedliwości, de facto wydają na zakup legalnych płyt najwięcej – przeciętnie 77 funtów, podczas gdy osoby, które nigdy nie ściągają z sieci nielegalnych utworów zaledwie 33 funty. Poza tym jak wynika z raportu badań, dwie trzecie piratów zadeklarowało rezygnację z nielegalnego pobierania muzyki, gdyby ceny w sklepach byłyby niższe. W obliczu tych i wielu podobnych badań pojawiły się pytania, czy chodzi o rzeczywiste wyeliminowanie piractwa, czy pogoń za króliczkiem, która przynosi równie wiele korzyści.
A jak to wygląda na rynku telewizji kablowej i satelitarnej, który również zmaga się z plagą piractwa? Według oficjalnych statystyk, nadawcy w województwie wielkopolskim z tego powodu każdego roku tracą blisko 600 tys. złotych. W skali całego kraju koszty sięgają kilku milionów złotych. Ale czy są to uzasadnione straty, czy – tak jak w przypadku piratów internetowych, gra toczy się o coś zupełnie innego?…

Właśnie. Nikt z naszych szanownych polityków nie bierze pod uwagę tego ile dany pirat ściągnął, a ile kupił. Tego się nie bierze pod uwagę. Z sieci pobrałem GTA4, teraz stoi na półce oryginał. Fallout3 też mimo ściągnięcia z sieci również stoi na półce i czeka na wolną chwilę aby w końcu w niego pograć. Czy mogę to nazwać odkupieniem win?
Jeśli jest tak naprawdę to co w powyższym artykule przedstawił pan red. Tomasz Zdunek to chyba coś takiego jak piractwo nie istnieje. Nie lepiej byłoby się pogodzić i proponować to co ma się do zaoferowania?
No ale niestety nie można, bo idąc do baru/pubu/klubu i kupując piwo, w cenę tego piwa są wliczone – koszty jego produkcji, marżę dla miejsca sprzedaży, opłatę licencji STOART’u, ZAIKS’u i ZPAV’u. Polska to dziwny kraj.

Selekcja 003

misiekf — Sat, 24 Oct 2009 15:55:37 +0000

Z niewyjaśnionych przyczyn technicznych proszę o słuchanie podcastu na stronie z całym wpisem…
Dziwnie się dzieje, bo usłyszycie wpadkę prowadzącej w Polskim Radiu, a w całym wpisie już prawidłowy plik.

Dziś w trzeciej odsłonie podcastu Selekcja zabieram Was w przeszłość, a to wszystko przez niesamowity dobór utworów z kompilacji A State of Trance Classic Vol.4.
Postanowiłem wybrać dla Was co smaczniejsze kawałki i dodać do tego tortu dwa specjalne na początek.
Zaczynamy od falującego Wavy Gravy w remiksie Terry’ego Bones’a, a pochodzącego od Sasha’y. Później zadaje Wam pytanie czy poznajecie tego Armina Van Buurena z Blue Fear z 2004 roku. Sam Carl Cox postanowił wywalić co nie co z tego utworu i grać ku przyjemności imprezowiczów. Im dalej będziecie się posuwać w słuchaniu tej odsłony podcastu tym większe massive tracks odkrywać będziecie.

Nie ma możliwości odsłuchu tego odcinka. Posłuchaj nowszych!

Playlista Selekcji 003:
01. Sasha – Wavy Gravy (Terry Bones Remix) [BMG]
02. Armin Van Buuren – Blue Fear [Nebula]
03. Alt + F4 – Alt + F4 [Armada]
04. Jonas Steur – Silent Waves [Armada]
05. Young Parisiang – Jump To The Next Train (Kyau vs. Albert Remix) [Armada]
06. Rank 1 feat. Shanokee – Such Is Life [Armada]
07. Above & Beyond vs. Andy Moor – Air For Life [Armada]
08. Re:Locate – Rouge [Armada]
09. Synergy – Hello Strings [Armada]
10. Solid Globe – North Pole [Armada]

Podcast do pobrania na mp3 w dziale Selekcja.

W następnym trochę informacji o jubileuszu Mayday w Polsce – spróbuję przypomnieć hymny Mayday, nowy Markus Schulz jako Dakota, Josh Gabriel jako Winter Kills oraz jeszcze więcej dobrej klubowej muzy.
Do usłyszenia!

Josh Gabriel prezentuje

misiekf — Sat, 17 Oct 2009 18:11:04 +0000

Żeby nie było, tęsknię za duetem Gabriel & Dresden, ale nie potrafię się dokopać do informacji co u nich, czy pracują nad nowym materiałem, czy grają Myspace milczy, a Josh kontynuuje solową karierę.
Dobrze, że chociaż coś się rusza w okół jednej osoby z tego duetu – Josh Gabriel. Niedawno udostępniono utwór Entanglement na kompilacji Armada Unreleased Collection 2009 (mogliście go usłyszeć w Selekcji 002). Teraz Josh prezentuje siebie jako Winter Kills z wokalistką Meredith Call.

Na profilu Winter Kills w Myspace.com można zobaczyć, że to nie jedyny utwór tego solowego projektu Gabriela. Osobiście więc na niego czekam.
Dystrybucją i ogarnianiem zajmuje się Armada Music z Arminem Van Buurenem na czele.

Markus Schulz VideoBlog October2009

misiekf — Fri, 09 Oct 2009 19:19:27 +0000

Gdyby nie było w nim nic szczególnego to po prostu bym go nie umieszczał… ale dzięki Facebook‘owi kopnął mnie zaszczyt i możliwość zadania pytania Markusowi.
I tak oto w 1 minucie 40 sekundzie możecie usłyszeć pytanie ode mnie.

Osobiście nie spodziewałem się takiej odpowiedzi z jego strony… Kto by mógł pomyśleć, że jeden z najlepszych producentów i dj’ów zaczynał karierę jako tancerz.

ps. Już mam kolejne pytanie jakie chce mu zadać.
ps2. Kolejny podcast za dwa tygodnie, cieszycie się?

Marcus Schossow – Outside The Box

misiekf — Mon, 14 Sep 2009 12:47:58 +0000

Marcus słaniał się tu i ówdzie, co jakiś czas prezentując wysokiej klasy – jak ja to lubię nazywać – psychodeliczne dźwięki z zakresu Trance/Progressive i przy jego popularności czas było to podsumować w dość nietypowy sposób.

Na debiutancki album składa się 15 utworów, które w jakiś tam sposób – dla mnie niezbyt przejrzyście widoczny – składa się na całość debiutu.
Wita nad downtempowy „When Life Turns Grey” zapowiadający spokój, który ma nas trzymać przez całą płytę, ale nie. „Yellow Cabs” stworzony z Thomas’em Sagstad’em powoli zaczyna przyśpieszać i otumaniać ilością kicków w przesterze wyciszających główną linię melodyczną.
Dalej mamy typowe dla Schossow’a dźwięki, które przy odpowiednim podprowadzeniu mają wprowadzić w Trance (czyt. trans ) słuchaczy.
Album ten krąży w okół typowego Progressive, a Trance’m, a nawet chyba Ambientem. Wartym odnotowania są tytuły utworów, chociażby – „In Russia Vodka Drinks You” (co przy okazji jest najprawdziwszą prawdą).

1. Marcus Schossow – When Life Turns Grey
2. Marcus Schossow & Thomas Sagstad – Yellow Cabs
3. Marcus Schossow – Evil Machines Forever
4. Marcus Schossow – The Opener
5. Marcus Schossow – My Star
6. Marcus Schossow – A New Beginning
7. Marcus Schossow & Andy Duguid Feat Emma Hewitt – Light
8. Marcus Schossow – Knor
9. Marcus Schossow – Beast
10.Marcus Schossow & Robert Burian – Kofola
11.Marcus Schossow – In Russia Vodka Drinks You
12.Marcus Schossow – Snare
13.Marcus Schossow – Kaboom
14.Marcus Schossow – From My Heart
15.Marcus Schossow – From Zero

Podsumowując,
Album jest genialny, choć niespójny. Mamy tu dziwne wersje (można by nazwać je radio mix), ale i normalne (czyli klubowe po 8-9 minut). Fajnie jakby ten album mógł zostać wydany w jakiś spójny motyw, a tak mamy utwory porozsypywane z właśnie tego pudełka. To jeśli chodzi o płytę i normalne usytuowanie utworów na płycie, bo same utwory wgniatają w ziemię, otumaniają i w prowadzają w taki stan, że po prostu brak słów.
Marcus Schossow udowadnia, że jest jednym z najlepszych młodych producentów, bo po ostatnim guestmix’ie w GdjB u Markus’a Schulz’a nie pokazał klasy chociażby w przejściach.

Nie zapomnę wspomnieć o tej płycie w zbliżającej się Selekcji i jeszcze bardziej Was nakręcić na tą płytę.