Ile waży koń trojański

misiekf — Fri, 01 May 2009 21:01:03 +0000

Co by było gdybyś pewnego sylwestra, a dokładnie z 1999 roku na 2000 pomyślała, a może raczej zażyczyła sobie, że chcesz być 12 lat młodsza, a następnego poranka obudziła się obok swojego byłego męża, którego nie znosisz, bez dziecka które kochasz i mężczyzny swojego życia, który jest Twoim drugim mężem, i był rok 1987, żyła Twoja babcia, był stan wojenny i co gorsza komuna, a na ziemi nie było osoby która by Ci uwierzyła w to co mówisz…
Zagmatwane jak cholera, ale Juliusz Machulski, człowiek który na komediach (a tych u Nas coraz więcej) trochę się zna stara się pokazać nam historię ala „Efekt Motyla”, gdzie cofniętym się jest w przeszłość i naprawiać chce się przyszłość. Nie wiem dlaczego ale przypomniał mi się na tą historię „Goodbye Lenin”.
Dużo się nie ma co rozpisywać – Zosia ma 40 lat, drugiego męża i pierwsze, jedyne dziecko z pierwszym mężem. 40 urodzin się nie obchodzi, bo to przekroczenie wieku, o którym kobieta nie chce mówić. Więc chce być 12 lat młodsza. Włala! Zosia cofa się do 1987 roku i próbuje nakręcić na nowo swoją przyszłość.
Osobiście strasznie podobał mi się wątek babci Zosi, która zmarła śmiercią tragiczną i którą Zosia spotyka ponownie… dzięki czemu babcia żyje i ma się dobrze… kto z nas tego by nie chciał.
Koniec słodzenia, czas na zjeby i pochwały…
Ja nie rozumiem jacy dźwiękowcy pracują przy polskich filmach, ale jak się kręci daleki plan, to się kręci plan bliski i składa obydwie ścieżki fonii, a nie dubbinguje w studiu. Koszmar, który nie dość że słychać to widać tak, że aż w oczy szczypie.
A do największych zalet zaliczę odwzorowanie 1987 roku. W paru kadrach wbił się jakieś graffiti, ale dosłownie na moment.
Banknoty, Kino Moskwa, Port Lotniczy Okęcie – ja nie wiem skąd oni wzięli obrazki z tamtych lat w tak dobrej jakości. Naprawdę wielki podziw dla scenografów.
Podsumowując… film na wieczorny seans we dwoje, trochę do pośmiania, trochę do wzruszenia…

Audiosurf

misiekf — Fri, 01 May 2009 08:19:54 +0000

Z przyjemnością przedstawiam Wam rozrywkę dla jednego wielu graczy, gdzie…. hmm… i tu zaczyna się problem jak mam to nazwać…
Koncepcja gry jest dość prosta. Z bazy swoich mp3 (i nie tylko w tym formacie) wybieramy utwór, a on zostaje przekształcony w, jakby to nazwać – w trasę, drogę, gdzie swoim szybowcem, myśliwcem będziemy polować na punkty rozmieszczone na planszy. Brzmi świetnie, co nie?
Nie potrafię dogłębniej tego opisać…
Na przeciw nam będą pojawiać się klocki – oczywiście w rytm muzyki. Klocki te to punkty, które po zalogowaniu możemy porównać z „graczami”.
Muzyka kształtuje planszę według intensywności, szybkości, wokali, tonów wysokich i niskich… Do tego wszystkiego można grając scrobblować na Last.fm.

Osobiście zwariowałem na jej punkcie, ale dostrzegam jedną małą wadę, która mogłaby być zlikwidowana w następnej wersji – współpraca z padem. Można by było wtedy podpiąć komputer/laptopa pod telewizor (co ja osobiście bardzo często robię) i grać na imprezach.
Gra nie jest darmowa, ale koszt jaki ona kosztuje jest niczym w porównaniu do jej grywalności i żywotności – nie całe 10 dolców.
Z internetu można pobrać wersję demo, która pozwala na 5 przejazdów.
Polecam jak najbardziej i idę dalej sufrować po muzyce

misiekf'home » Czas wolny

Ile waży koń trojański

Audiosurf